2 . سپرى شدن شش ماه قمري از زمان دخول . 20 بنابر اين ، اگر زوجه در كمتر از شش ماه فرزندى زنده وتام الخلقة به دنيا آورد ، به صاحب فراش ملحق نمىشود . 21 بنابر قول به تحقق فراش با عقد وامكان دخول در جريان قاعدهء فراش ، سپرى شدن شش ماه قمري از آن زمان كفايت مىكند . 3 . وضع حمل در زماني افزون تر از بيشترين زمان آبستنى از زمان دخول صورت بگيرد . بيشترين زمان آبستنى بنا بر قول مشهور ، نه ماه است . 22 برخى ، آن را ده ماه 23 وبرخى ديگر يك سال 24 دانسته‌اند . اين شرط نيز همچون دو شرط پيشين ، بنابر تحقق فراش با عقد وامكان وطى ، از زمان عقد وامكان وطى ، خواهد بود وچنانچه مدت حمل از زمان عقد وامكان آميزش ، افزون‌تر از بيشترين مدت حمل نباشد ، قاعدهء فراش جارى ونوزاد به صاحب فراش ملحق مىشود . موارد تطبيق : زن شوهردارى كه زنا كرده ، سپس فرزندى به دنيا آورده است ، در صورتي كه انتساب نوزاد به صاحب فراش بر حسب عادت وشرع ممكن باشد ، نوزاد به صاحب فراش ملحق مىشود ونه به مرد زناكار . اين مورد ، قدر متيقن از موارد جريان قاعدهء فراش است ؛ اما اگر مردى با زنى شوهردار از روى شبهه آميزش كند وانتساب نوزاد به هر دو ممكن باشد آيا قاعدهء فراش در طرف زوج جارى ونوزاد به صاحب فراش ( زوج ) ملحق مىشود يا آميزش به شبهه نيز تحقق بخش عنوان فراش است ودر نتيجة ميان دو فراش تعارض وبه قرعه رجوع مىشود ؟ مسئله محل اختلاف است . 25 چنانچه دو نفر از روى شبهه با زنى بدون شوهر آميزش كنند والحاق نوزاد به هر دو ممكن باشد ، قرعه انداخته مىشود واگر آميزش يكى به زنا وديگرى به شبهه باشد ، نوزاد به آميزش كنندهء به شبهه ملحق مىشود . 26 دوران امر ميان دو فراش : هرگاه هر يك از دو صاحب فراش ادعا كند نوزاد فرزند أو است ، در صورت امكان الحاق